Referenties

Wat er ook gebeurd, ik ga 25 augustus met het vliegtuig naar Spanje. Na ons laatste telefonische contact is mijn grootste ongerustheid weggenomen, ook kan ik nu de dingen in het juiste perspectief zien. Mijn angst gaat nu allen nog maar om het doen, toch lijkt het mij nog wel een keer zinvol om met jullie in contact te komen, voordat “de grote dag” aanbreekt. Dennis

Ik werk nu alweer twee weken in Hilversum. Ik zit lekker in mijn vel. De eerste week ging het even minder, maar toen heb ik mezelf weer helemaal volgepland met vrijetijdsaktiviteiten en toen ging het alweer snel een stuk beter. Grappig is dat. Ik begin steeds beter door te krijgen hoe ik mezelf moet besturen. xxxx is ook behoorlijk serieus, want vanaf maandag a.s. sturen ze mij een maand met cursus, ik geloof iets van 4 cursussen die achter elkaar door lopen, dat is dus een leuke investering in mij en het allerleukste is misschien nog wel dat ik er nog voor betaald krijg ook. Ook het werk op zich zie ik wel zitten, na aanvankelijk een aarzelend begin ga ik nu steeds beter mijn weg vinden in de techniek en de organisatie. Ik krijg al feeling voor de apparatuur, ik moet zeggen dat ik elke dag echt gigantisch veel nieuwe dingen leer. Ook als het niet allemaal lukt, of ik het niet voor elkaar krijg zie ik toch dat ik weer heel veel geleerd heb en dat is belangrijk. Maar ik pak het wel op, en dat geeft een goed gevoel. En dan lees ik natuurlijk ook die berichten van xxxx die er nog eens 10000 man uit willen zetten en bedrijfsonderdelen willen afstoten. Ik ben nu wel blij met deze overgang, echt geen spijt dat ik nu hier zit, want de shit die daar speelt is nog lang niet afgelopen. Het vreemde is dat, nu ik terugkijk, het mij zo vreemd voorkomt dat ik zo lang heb lopen ploeteren met dat werk, dat zelfvertrouwen en die WAO. Ik kan me dat niet zo goed meer voorstellen hoe dat was, en eigenlijk wil ik dat ook niet. Ik wil nu vooruit. De baan is er, de stabiliteit daar zorg ik zelf voor. Een mooie tijd om aan een gezin te beginnen. Frans

In de vakantie is alles goed gegaan. (Ik zal de maar’s achterwege laten) Het tellen heeft goed geholpen. We zijn dinsdag en vrijdag met de auto naar Parijs geweest. Het was een hele ervaring om in die stad te rijden. Je moet daar gewoon je verstand op 0 zetten en gaan. Ik vond het erg leuk. Verder zijn we in Disneyland gebleven en ook dat was leuk. Op de rijksweg heb ik afgelopen zondag even 260 km. gereden. Dat was erg hard. Hoe is het met jullie hebben jullie het nog steeds erg druk of hebben jullie al wat tijd kunnen besteden aan jullie DVD? Paulien

Ik hou nog even contact, wil nog steeds van me afpraten en jullie laten weten hoe het gaat. Het wordt wel wat rustiger, hoewel het me zowat iedere minuut van de dag bezig houdt. Ik zet piepkleine stapjes wat de smetvrees (verkeerd woord trouwens) betreft en heb niet het gevoel dat ik stapjes terug doe. Er is wel wat veranderd en ik denk dat dat een goede verandering is: ik voel me niet meer schuldig op de momenten dat ik nog wel aan het “smetten” ben en neem genoegen met de kleine stapjes die ik tot nu toe heb gezet. Ik kan ermee uit de voeten dat het allemaal niet snel gaat. In jullie reacties zeggen jullie vaak dingen die ik zelf gezegd zou kunnen hebben, omdat dat m’n eigen natuur is. (waarschijnlijk ook de reden dat ik dacht dat mindtuning bij me zou passen). Omdat ik smetvrees heb ontwikkeld, ben ik nog geen zwartkijker of een doemdenker; ik weet ook heel goed wat genieten van het leven is of hoe het is om onwijs blij te zijn met kleine dingen. Alleen lukt dat momenteel allemaal niet zo goed. Als ik verdriet, ontlading noem, klinkt dat inderdaad veel positiever; ik vind wel dat ik dan erg veel te ontladen heb, mag best ietsje minder. En ik hoop dat de ups, die er zeker aankomen, net zo ‘high’ zullen zijn als de downs nu diep zijn. Overigens lijkt het wel een beetje of het smetvrees-probleem en de aanpak daarvan los staat van het vechten tegen m’n stemmingen; dat vechten maakt me erg moe. Ik heb daarom besloten de huisarts hierbij in te schakelen. Van te voren had ik voor mezelf wel heel duidelijk dat ik het niet wil oplossen met medicijnen! Ook weer een stapje vooruit. Het bezoek aan de huisarts heeft me opgelucht, hij kent me goed en begrijpt waar ik mee bezig ben. Hij geeft me tips en we spreken af om in deze periode contact te houden; het geeft me een aardig steuntje in de rug en het motiveert me om door te gaan. Daarnaast ga ik proberen om er meer over te praten en ben, noodzakelijkerwijs, begonnen op werk. Het werk lukt minder goed, er komt te weinig uit m’n handen, en kom toch heel moe thuis. Maar ik wil wel in het ritme blijven, dus ga ik proberen tijdelijk wat minder uren te maken, verdeeld over meer dagen. Dat praten erover geeft ook bergen ontladingen! Het was beslist prettig te horen dat ik op de betere weg ben; ik vind zelf dat ik wel op een moeilijke weg loop, maar denk tegelijk op een goed punt uit te komen. Ik ben er zeker van ervoor te willen gaan en de kans die ik mezelf heb gegeven niet hier af te breken; m.a.w. ik geloof erin. Ik heb gebeld om een nieuwe afspraak te maken. Ik vind het jammer dat dat zo ver weg is; zoals ik er nu tegenaan kijk, lijkt het me niet prettig om in de week voor m’n vakantie (eind sept) een coaching te hebben i.v.m. de reacties hierop tot nu toe. Maar wie weet voel ik me daar tegen die tijd heel anders over. Anders wordt het november. Wat ik wil weten is, of het niet wegzakt in de tijd, of dat het juist goed is om het zoveel tijd te geven en of november ook nog redelijk is?? Ik vind het leuk om jullie reactie te horen, tot dan. Carolien

Met veel interesse heb ik jullie boek “Van fobie naar vrijheid” gelezen. Geeft je toch een beter gevoel te weten dat je een van de velen bent met een vette sociale angst, en dat er mogelijkheden zijn om daar van af te komen. Een aantal trucs uit jullie boek heb ik toegepast en eentje helpt me behoorlijk goed: ik kijk mensen niet meer constant recht in hun ogen aan. Dat geeft een gevoel van veiligheid. Toch wil ik graag in aanmerking komen voor een personal-coaching-sessie. Om voor eens en voor altijd af te rekenen met een leven van 29 jaren in angst en onrustige gevoelens voor de dagen en jaren die komen gaan. Even een kleine samenvatting: Het hoofdstuk “Hoe het begon” zou ook door mij zo omschreven kunnen worden. Ik ben “gezegend” met een goed uiterlijk (mensen noemen me een charismatische persoonlijkheid), uitstekende communicatieve vaardigheden en kan heel goed met mensen van allerlei pluimage overweg. Mensen die me alleen van de buitenkant kennen zeggen: “Die vent heeft alles voor elkaar en gaat een fantastische toekomst tegemoet”. Wat deze mensen niet weten is dat ik elke dag opnieuw de strijd aanmoet met mijn innerlijke demonen waar ik al jaren lang tegen vecht. Zo langzamerhand word ik een beetje moe van dat vechten en zou dolgraag een leven in rust willen leiden, zoals volgens mij zovelen wel doen. Zo ongeveer alle angsten trekken dagelijks aan mijn hersenpan: ik kreeg mijn eerste paniekaanval toen ik netjes zat te wachten op de inkoper van een bouwbedrijf, waarmee ik even later in bespreking zou gaan. Het zweet brak me aan alle kanten uit, mijn hoofd werd zo rood als een kreeft en ik spurtte naar buiten, de dames achter de receptie met een verbaasde blik achterlatend. Voor die tijd kampte ik ook al met een minderwaardigheidscomplex, maar vanaf dit moment was het goed raak. Mijn hersenpan ging zo ongeveer alles blokkeren waar mogelijk. Was niet meer in staat een erectie te krijgen bij een meisje en overal waar ik ga en sta voel ik alle ogen van mensen diep in mij steken. Er is nog (veel) meer maar daar hebben we het nog wel over. Kortom: in principe zijn mijn mogelijkheden eindeloos maar ik ben niet in staat een voldaan leven te leiden. Dus wil ik graag een afspraak met jullie maken, op korte termijn graag. Karel (geen depressief iemand, maar wel iemand die z’n leven zo langzamerhand een beetje beu begint te worden).

Vorige week woensdag (27 juni) heb ik mijn tweede en tevens laatste groepscoaching dag bij jullie gehad ivm mijn angsten in ruimtelijke situaties (vliegtug, trein, lift,wc etc). Ik weet niet of jullie het je kunnen herinneren maar afgelopen weekeinde moest ik “direct aan de bak” aangezien ik een vliegtrip naar Italie zou maken. Ik moet zeggen dat ik volledig lam naar Schiphol ben gegaan, volstrekt NIET zoals ik had geleerd in jullie training…. Uiteraard heb ik overwogen om niet te gaan maar heb de stap toch genomen. Ik ben gaan zitten “scharnieren” in de vertrekhal, heb de omgeving tot me door laten dringen zoals die gewoon is, heb mensen bekeken en met m’n vriend gepraat. Datzelfde heb ik gedaan in het vliegtuig (met Margaret Tacher op schoot). Wat mij enorm heeft geholpen was, rustig en met pauzes na te blijven denken. Vooral die grijze cellen niet “op hol” laten slaan. Ik ben gister terug gekomen en kan jullie vertellen dat ik niet in paniek ben geraakt, ik was niet relaxed maar in ieder geval had ik mezelf redelijk onder controle. Bedankt voor deze lessen, het heeft mij al enorm geholpen. Ik ben zeer gemotiveerd om mijn angsten onder controle te krijgen en wil jullie vragen of jullie nog tips hebben hoe ik zou kunnen oefenen (ik kan moeilijk elke week een vliegticket kopen). Ik denk dat het voor mij belangrijk is zelfvertrouwen te krijgen in deze situaties en misschien ook vertrouwd te raken met bepaalde oefeningen. Ik zou graag wat advies willen over hoe ik dat kan aanpakken. (heeft het bijvoorbeeld zin om met de trein te oefenen…of zit ik dan helemaal verkeerd te denken?) Alvast bedankt voor jullie reactie en ga zo door met jullie heldere en nuchtere manier van werken. Wendelien

Bij deze even verslag van mijn vorderingen. Ik had (behoorlijk) last van snelweg-angst. Sinds de coaching gaat het een heel stuk beter. Ik rijd nu weer dagelijks heen en weer over de A2 tussen Maarssen en Amstelveen. Af en toe bekruipt me het gevoel, dat het niet helemaal lekker gaat, maar gelukkig is dat maar even. “Weg ermee, volgende vraag” zeg je dan, toch? Afgelopen vrijdagavond naar Rotterdam heen en weer geweest. Over de A12 wel te verstaan! Allemaal goed gegaan, al rijd ik geen 120 maar 100 km. Ik vind het hard genoeg In z’n algemeenheid mag ik zeggen dat jullie coaching bijzonder goed geholpen heeft. Ik ben blij dat ik al weer zover ben. Ik vertel dat ook aan collega’s en een van hen heeft nu z’n zoon bij jullie aangemeld. Groeten en heel veel succes met alle andere mensen, die bij je komen. Bas

Ons gesprek, bijna een maand geleden alweer, vond ik zeer bijzonder en intensief. Ik weet nog dat ik aan het einde dacht: laat nu mijn hoofd met rust alsjeblieft, er is dan ook zoveel gebeurd in die grijze cellen. Mega-interessant wat jullie mij (en Frits) hebben geleerd, en ook was ik blij met de spiegel die jullie me voorgehouden hebben. Ik vond mezelf meestal positief, merkte toen dat ik in een negatief kringetje zat. Met nadruk op ‘zat’ want ik ben weer op het positieve pad! De korte elif tijdens onze rit terug, deed me niets! De dag na de coaching had ik nog wel zoiets van: en wat nu, wat is het keerpunt? Jullie zeiden dat het een kwestie van tijd is, het vertrouwen weer groeien zal, en toch was ik al veranderd. Want de volgende dag, leuk om te vertellen, zijn we met de kinderen in ‘Jungle Dome’ geweest, een glazen gebouw waarin een jungle is nagemaakt met dieren, planten, watervallen enz. Ans ging in een soort gangenstelsel van touw (lianen) dat hoog boven de grond hing en Frits wilde automatisch mee gaan want ik deed zoiets niet. Maar zonder aarzelen dacht ik ‘doe wat je nooit deed’ en hopla daar ging ik. Frits en Ans volledig verrast (ik ook!) dat ik daar hoog in die touwen hing. Heel even keek ik de diepte in en dacht oh jee mijn hoogtevrees en duizeligheid, waarop ik meteen besliste: Welke hoogtevrees, wie is hier de baas over mijn ogen en wat is mijn doel?!! Jullie begrijpen hoe trots ik er uit kwam en wat was het leuk geweest!! Voor mij dus een keerpunt, het gevoel dat ik toen kreeg was de aanzet voor diverse dingen die ik sindsdien weer ondernomen heb. Ik was me er laatst ineens glimlachend van bewust dat ik op mijn gemak al een tijdje in de rij voor de kassa stond! Wel was ik nogal nerveus om met de kinderen mee naar de kapper te gaan (daar had ik eens een paniekreaktie), om er ter plekke achter te komen, dat het ‘nare’ gevoel er daar helemaal niet was. Wat erg goed helpt is tellen, waarnemen, het doel bepalen en het toenemende zelfvertrouwen. Het bezig zijn met wat ik wel wil geeft een enorm positief gevoel! Ik doe de oefeningen regelmatig en weet zeker dat dat me ook nog verder brengt. Langzamer praten lukt nog niet zo goed, dus we blijven oefenen. Op dit moment ben ik wat gespannen, want mijn ouders komen morgen voor een week op bezoek. Het is vooral erg leuk en gezellig dat ze komen, maar (sorry voor maar) ik ben tijdens hun verblijf nooit op mijn gemak geweest. Nu gaan we het dus anders doen en ik ben nieuwsgierig hoe het gaat worden…. nee, ik ga me indenken hoe het voelt om terug te kijken op een gezellige week met elkaar. Jullie merken dat jullie werk zijn uitwerking heeft. Ook Frits is dankbaar voor de goede tips, het werkt allemaal! En ik wil jullie nog melden dat “de foute buur” het bed uit is. De voet tussen de voordeur heb ik er ook bijna uit.. Iets anders: mochten jullie straks voor het Duitstalige gebied een centraal contactpersoon zoeken, dan meld ik me hierbij aan. Ik krijg ook steeds meer moed om weer op zangles te gaan. En mijn letterlijke drive, mijn autootje sinds 2 juli, kwam op het juiste moment, geeft vrijheid bij al mijn nieuwe “ondernemingen”. Ik ben heel blij dat ik nu weer zo oprecht positief kan zijn en vertrouwen heb in de toekomst. Regelmatig stuit ik op dingen, waarbij me telkens iets meer duidelijk wordt van wat jullie me hebben geleerd; aha, dat werd bedoeld, dit of dat werkt daarvoor ook, enz. Het denken is helderder geworden. DANK JULLIE WEL, VOOR DE COACHING EN JULLIE STEUN !! Wij wensen jullie een hele prettige en ‘erholsame’ vakantie toe! En vinden het leuk als jullie een keer in Zitserland komen kijken, wanneer jullie in de buurt motort. Alles guete, bis bald und herzliche Grusse, Jasmijn en fam.

Ik wilde jullie nog even bedanken voor de hulp, ik heb er erg veel aan gehad. Ik voel me vandaag echt al een stuk sterker en heb het gevoel alsof ik de hele wereld aan kan! Ik zie mijn dip nu als een kans om de dingen in mijn leven te veranderen waar ik niet tevreden over ben en een mogelijkheid om nog meer de persoon te worden die ik wil zijn…. Jullie hebben een geweldige baan….. mensen helpen, wat zullen jullie daar veel voldoening uit halen. Tot snel, Veel dank en veel groet, Lidia

Met veel interesse ben ik jullie boek ” van fobie naar vrijheid” aan het lezen, er staan veel goede tips in. Hopelijk helpt het mij van mijn probleem af, nl. autorijden op snelwegen. Ik dank jullie van harte. Glilles